Browsing Category

Onderweg

Belevenissen, Bomen planten en bloemen, Gräsmark, Omgeving, Onderweg

OP DE WANDELING

21/08/2015
1a dichterbij

Op de wandeling! 21 Aug.2015

Vandaag stond er een wandeling in de planning. Bijtijds uit bed en naar buiten met een bak koffie.
Mooi weer – check,
voelen ons goed check
boterhammen gesmeerd check,
Flesjes drinken mee check
En veel zin om te lopen check

We wilden een steile berg beklimmen in het natuur reservaat bij Gettjärn. We reden er met de auto naar toe en parkeerden die bij het bord met de route erop.

1a bord overzicht        1a wandeling

 

De wandeling bleek maar 1 kilometer, een makkie zou je zeggen, maar we waren al gewaarschuwd dat het een zware klim zou zijn door mijn moeder en haar man, die daar al naar boven waren geweest. Het pad was mooi met rotsen aan de zijkant en goed aangegeven. We deden er bijna een uur over om boven te komen en het was inderdaad vrij heftig op sommige plekken. Er groeiden overal bosbessen en ’t zonnetje scheen zo mooi tussen de takken door op het groene mos dat als een dekentje over alle stenen heen lag.

 1a rotsen langs 't pad            

Bovenop de berg was een plateau, het uitzicht was aardig maar niet zo spectaculair als bij ons. Door het aanhoudende warme weer was het wat heiig en de lucht strak licht blauw, en zo goed als wind stil. Mijn voorkeur gaat meer uit naar woeste wolken en windveren in de luc1a flinke klimht. Maar na deze klim waarbij ons hart in ons keel bonkte, smaakte een boterham en een flesje drinken extra lekker. We genoten van de rust, en ik zag twee jonge vogeltjes die ik op de foto kon zetten. Er stonden mooi gevormde dode bomen bovenop het plateau. Er lag een gasten boekje met een pen erbij in een soort brievenbus waar ik iets in geschreven heb. De man van mijn moeder had er ook iets in geschreven, dat was grappig om te ontdekken. Toen we weer helemaal bijgekomen waren liepen we langzaam de berg weer af. Er liep nog een pad ergens anders heen, dat niet op het bord te zien was geweest. Dat houden we in gedachten voor als we weer een wandeling op de planning hebben. Het zag er minder bewandeld uit, midden door het bos, en het leek ons erg spannend. Misschien kunnen we op de kaart kijken of er meer te zien is, waar het heen leid. Maar Gettjärnsklätten is zeker een aanrader voor diegene die zin heeft in een kleine maar pittige wandeling.

 

1a bovenaan een vogeltje       014       1a dode bomen

Belevenissen, DIngen maken, Gräsmark, Omgeving, Onderweg

JAM MAKEN

09/07/2014
mooie grote

Vruchten plukken: 19 Augustus 2015

Waarschijnlijk voor de laatste keer dit jaar liep ik een klein stukje de berg op om frambozen te plukken die langs het pad groeien. De afgelopen vijf dagen was het schitterend weer en steeds tegen de dertig graden, dus dan verdrogen de frambozen snel of worden overrijp en vallen eraf. Piepeloen liep mee, maar toen ik ergens met mijn emmertje ’t struikgewas in dook en bemerkte dat ik hem niet meer in de gaten kon houden ging hij zijn eigen gang. Ik had mijn laarzen aangedaan tegen teken en mieren die graag omhoog lopen als ze de kans krijgen. Maar op een laars glijden ze uit. En op mijn blote armen had ik wat eigengemaakte pepermunt olie gesmeerd. De vliegen en muggen als die er zitten ruiken mijn zweet dan minder snel en komen niet op mijn arm zitten. Maar bij erg mooi weer is er geen mug te bekennen. De lekkerste en grootste frambozen hangen altijd onder de blaadjes. Ik dacht je moet toch eigenlijk een beetje gek zijn om dit te gaan doen. Overal voelde ik beestjes kruipen en het zweet gutste al snel van mijn hoofd af. Ik stond krom gebogen en soms wankel op een stronk of steen of ergens tussen takken en hooggras. Opeens zat er een grote spin op de rand van mijn emmertje. Hij had een wit lijf met een kruis erop. Ik heb hem een klein zetje gegeven toen ik bekomen was van de schrik. Je wil je emmertje, dat na een uur plukken nog maar driekwart vol zit, niet laten vallen natuurlijk. Ik dacht aan de heerlijke jam die ik zou gaan maken, en ieder vruchtje is er één. Net toen ik dacht, mooie framboos met kevernou houd ik het voor gezien, zag ik nog een paar mooie takjes met frambozen. Een vogel vloog verschrikt op, die had het goed gezien, dat ze daar lekker dik en groot waren. Met één hand houd ik het takje omhoog waarna ik ’t takje over pak met een paar vingers waar ik het emmertje mee vast houd. Dan pluk ik met de andere hand de frambozen. En frambozen kan je het beste heel langzaam plukken. Zodat je alleen het framboosje eraf trekt en niet het kroontje waar hij aan zit. Dan hoef je ze amper schoon te maken voordat ze de pan in gaan. Mijn emmertje was bijna vol, toen ik aan een takje een grote groen/gele kever zag zitten die zich vastgebeten had in een framboos. Tjonge dacht ik, had ik ook gedaan als ik een kever was. Me goed vastbijten in een lekkere framboos. Daar wilde ik een foto van nemen. Het emmertje voorzichtig tussen mijn ene arm geklemd en peuterde ’t ritsje van mijn camera los. Met 1 hand moest ik het takje omhoog houden en met de andere een foto nemen. Het emmertje met uiterste concentratie vast blijven klemmen. En zie het is gelukt.

Voor een lekker potje frambozen jam heb je best veeFrambozen jam gemaaktl nodig dacht ik. Niet alleen gelei suiker maar ook liefde, aandacht, geduld, techniek, uithoudingsvermogen, lef, tijd, goeie kleding en geen angst voor beestjes. Als je al die ingrediënten hebt, dan krijg je de lekkerste jam.frambozen op het blad


Dieren, Gräsmark, Onderweg

Bijzonder moment

07/07/2014

In de jaren dat wij een huisje zochten en twee keer per jaar in Zweden rond reden, hebben we op alle tochten elanden gezien. Dat zijn voor ons bijzondere momenten, maar sinds we hier wonen, zijn er zo veel bijzondere momenten dat er eigenlijk weinig gewone momenten meer overblijven.

bijzondere momenten foto 2 bijzondere momenten foto 3  elanden

Ik moet er wel bij vertellen, dat wij altijd ergens van de grote weg af wilde rijden. Op zoek naar stille plekjes, waar mooie huisjes verborgen zijn, en we houden van avontuur. Soms kan dat best riskant uitpakken. Op moeilijk begaanbare weggetjes met hobbels en kuilen, waar bijna nooit iemand komt, daar zie je de elanden lopen. We hadden op de kaart gekeken en wilde ergens binnendoor steken.

We hadden er echter niet op gerekend dat er geen borden meer stonden, onze kaart misschien al iets aan de oude kant was, dat het weer omsloeg van zonnig naar onweer. Het werd ineens donker, en we werden overvallen door een flinke plens bui met bliksem flitsen. De auto schuurde af en toe over de stenen, omdat het middenstuk van de weg te hoog werd, en Chris had slecht zicht. Na een uur langzaam rijden zagen we ook dat de benzine meter wel erg ver uitsloeg naar het einde. Het was best heel griezelig, en er kwam geen eind aan dat weggetje.

We zagen een klein vervallen boerderijtje verscholen tussen de bomen en hoog gras. Geen teken van leven te zien. Je denkt aan van alles op z’n moment. Een paar honderd meter verder stopte Chris ineens. “Wat is dit dan?” vroeg hij. Ik keek voor ons, er stond een paal in een gat in de weg. Chris stuurde onze auto erlangs door de berm en keek naast zich door het raam. “Een heel diep gat met water erin.” Je zal erin vast komen te zitten. Na nog een half uur slaakte we allebei een zucht van opluchting toen we een iets betere weg opdraaide en konden kiezen tussen links en rechts. Op onze kaart zag die splitsing er anders uit. Uiteindelijk zijn we goed gekomen.

Vorig jaar gingen we 3 weken op vakantie in ons eigen huisje. Ik wilde als maar naar het meer wandelen. Dat meer ligt 3,5 kilometer van ons vandaan over de berg heen waar we tegenaan wonen. Dat is driekwartier klimmen als je de weg kent. (Die is nu goed aangegeven met rode strepen op de bomen) Maar toen wij hier waren in 2013 niet.

Blog bijzonder moment foto 1 van Chris links en ik rechts los naast elkaar Blog bijzonder moment wij op de wandeling ik rechts van ChrisDe een na laatste dag gingen we op zoek naar het meer. We liepen heel lang, maar het pad was dicht gegroeid en zo onduidelijk dat we het niet konden vinden. We vonden een ander meertje en kwamen na drie uur lopen en bek af bij de camping uit. De laatste dag nog maar eens proberen. Deze keer beter voorbereid, met brood en drinken in een rugzak.

 

We probeerde een ander pad en dat bleek beter in de goede richting te gaan. Hoewel we een klein beetje aan het dwalen waren geslagen zagen we ineens iets blauws tussen de bomen. En eindelijk kwamen we bij het meer. We gingen even zitten om uit te rusten en precies op dat moment belde een lieve oude vrouw ons op. Zij betekende veel voor ons samen. En dat was een bijzonder moment. Omdat we bij ons huis geen bereik hadden met de telefoon maar bij het meertje wel. En dat ik al 3 weken naar dat meer wilde. Dan zijn we daar eindelijk op de laatste dag van onze vakantie en dan belt zij op. Dat vonden wij heel bijzonder.

En nog een bijzonder moment is op de ochtend dat we vertrokken bloeide er 1 klaproos. De lieveling’s bloem van Chris. Terwijl de andere allemaal nog zwaar in knop stonden.

onze klaproos 24 Mei 2013

Net of die bloem ons gedag wilde zeggen. We kwamen erachter dat er op de stoep van ons huisje een datum in de steen staat:       03-06-1959

Dat is precies 1 dag, 1 maand en 1 jaar eerder dan Chris zijn geboorte datum. Je zou het toch bijzonder kunnen noemen. Of het heeft zo moeten zijn. Dat wij dit huisje zouden kopen, stond al eeuwen vast misschien?