Browsing Category

Gräsmark

Dieren, Gräsmark, Insecten, Omgeving, Over ons

INSECTEN

27/07/2015
bromvlieg+TLG

BROMVLIEG column

Het was om half 4 s’nachts, Chris die niet kon slapen kwam het nog eens proberen. Hij had pijn in zijn arm. Hij had het licht aangedaan omdat hij zijn pyjama moest aantrekken. Ik maakte van de situatie gebruik en ging er even uit om te plassen. Meestal voel ik die aandrang om half zes als Piepeloen mij komt wakker maken. Er vloog een dikke bromvlieg rond in de kamer. We keken hem samen na terwijl hij om ons bed vloog. Voordat we allebei lagen en ik ’t licht uit wilde doen, vroeg ik:”zal ik die bromvlieg even doodslaan?” “Nee” zei Chris, “Die vliegt niet in het donker.” Ik moest er even over nadenken, en ineens kreeg ik een helder moment. Ik vroeg:”Wat gebeurt er dan als die vlieg midden in de kamer vliegt en ik doe op dat moment ’t licht uit?”

Chris zei:”Dan vliegt hij zich te pletter.”Ik weet nu waar ’t woord slaapdronken vandaan komt. Ik moest vreselijk lachen. En altijd als ik ergens heel erg om moet lachen, dan borduurt Chris erop voort. Hij zei:”Als die vlieg tegen de muur vliegt dan hoor je kloenk! vlieg voor komische columnMaar alleen als hij een helm op heeft anders hoor je bots.”Ik kon niet meer stoppen met lachen, en zag het helemaal voor me. Ik moet erbij vertellen dat mijn lach niet zo klinkt als een gemiddeld mens zou klinken. Mijn lach kan vrij hard zijn en klinkt schaterend. Een beetje zoals een heks (als U de lach van een heks kent) Ik herinner mij nu ook ineens dat mijn lach vroeger nog erger was. 8e klas bijelkaar bewOp de lagere school heb ik een keer de slappe lach gekregen in de klas. De hele klas lachte mee en zelfs de meester kon zijn gezicht niet strak houden, terwijl het hem ergerde dat ik zijn les verstoorde. Hij zette mij op de gang, maar de wanden waren niet erg dik van het lokaal en ik kon niet meer stoppen met lachen. De tranen biggelden over mijn wangen. In de klas kon iedereen mij nog horen lachen en er viel geen les meer te geven. Het was overigens de enige keer dat ik op de gang werd gezet. Ik was verder een buitengewoon lief en dromerig kind.

Gräsmark, Omgeving

Gräsmark

24/07/2015
7 Maart

Op het plekje waar wij wonen kan je de kerkklokken van het beroemde kerkje nog net horen luiden.

1 Juni mooi

Ik heb nooit veel om kerken gegeven, of ze mooi gevonden en ik heb er heel wat gezien in mijn leven. Maar dit kerkje van Gräsmark daar werd ik op slag verliefd op. Als je bij de camping Gräsmarks garden staat (tegenover het kerkje) en je kijkt over het water, dan maakt het niet uit wat voor weer het is, want bij regen, sneeuw, zon en wolken het is altijd mooi.

Gräsmark is een klein dorpje boven in de favoriete provincie van Zweden (Värmland) die precies even groot is als half Nederland. Er wonen 274.002 mensen die zich vooral in de grotere steden bevinden. De provincie Värmland grenst links aan Noorwegen en rechts aan het grootste meer van Zweden. Gräsmark ligt precies ter hoogte van Oslo (Noorwegen) nog net in het warmste gedeelte van Zweden. Het kerkje moet U met eigen ogen van binnen komen bekijken, dat is met geen pen te beschrijven zo mooi. Helemaal beschilderd van binnen. Het plafond weerspiegeld God en de aartsengelen en de hel. Erik Jonaeus heeft daar in 1770 een prachtig werk van gemaakt. Dat was 7 jaar nadat het kerkje gebouwd werd. Continue Reading…

Gräsmark, Rond het huis

Huisje in Zweden

10/07/2014
Huis in de zon

Op de 1 na laatste dag van onze vakantie haalde we 5 blaadjes bij een makelaar in Sunne. Het zouden 5 huizen zijn in onze prijs klasse en ver van een weg af.

2e foto huisje 10 Oktober     Ester stugan bord       3e foto huisje

We maakte een route langs de vijf huizen en dit was ‘t 2e huisje dat we bekeken. We waren enthousiast, Chris nog meer dan ik. Hier zat veel grond bij, maar het stond al erg lang leeg, en alles zag er verwilderd uit. Geen wc, geen douche of warm water. Hier wilden wij een bod op doen, en vroegen raad aan iemand die ook zou kunnen bemiddelen met de makelaar. Inmiddels waren we al in Nederland, onze huizenjacht vakantie zat erop. Erik de man die bemiddelde deed een bod voor ons op het huisje. Wij konden niets anders dan afwachten en er verstreek een maand. Het is een soort spel met de makelaar, als je te snel reageert dan denkt de makelaar dat je het graag wil hebben en zakt niet met zijn prijs. En als de makelaar te snel reageert dan weten wij hoe graag de eigenaar ’t kwijt wil. Dus tijd is een belangrijk iets in deze. Maar als je toekomst er grotendeels van afhangt, en je ’t graag wil hebben is het slopend om zo lang te wachten.

Continue Reading…

Belevenissen, DIngen maken, Gräsmark, Omgeving, Onderweg

JAM MAKEN

09/07/2014
mooie grote

Vruchten plukken: 19 Augustus 2015

Waarschijnlijk voor de laatste keer dit jaar liep ik een klein stukje de berg op om frambozen te plukken die langs het pad groeien. De afgelopen vijf dagen was het schitterend weer en steeds tegen de dertig graden, dus dan verdrogen de frambozen snel of worden overrijp en vallen eraf. Piepeloen liep mee, maar toen ik ergens met mijn emmertje ’t struikgewas in dook en bemerkte dat ik hem niet meer in de gaten kon houden ging hij zijn eigen gang. Ik had mijn laarzen aangedaan tegen teken en mieren die graag omhoog lopen als ze de kans krijgen. Maar op een laars glijden ze uit. En op mijn blote armen had ik wat eigengemaakte pepermunt olie gesmeerd. De vliegen en muggen als die er zitten ruiken mijn zweet dan minder snel en komen niet op mijn arm zitten. Maar bij erg mooi weer is er geen mug te bekennen. De lekkerste en grootste frambozen hangen altijd onder de blaadjes. Ik dacht je moet toch eigenlijk een beetje gek zijn om dit te gaan doen. Overal voelde ik beestjes kruipen en het zweet gutste al snel van mijn hoofd af. Ik stond krom gebogen en soms wankel op een stronk of steen of ergens tussen takken en hooggras. Opeens zat er een grote spin op de rand van mijn emmertje. Hij had een wit lijf met een kruis erop. Ik heb hem een klein zetje gegeven toen ik bekomen was van de schrik. Je wil je emmertje, dat na een uur plukken nog maar driekwart vol zit, niet laten vallen natuurlijk. Ik dacht aan de heerlijke jam die ik zou gaan maken, en ieder vruchtje is er één. Net toen ik dacht, mooie framboos met kevernou houd ik het voor gezien, zag ik nog een paar mooie takjes met frambozen. Een vogel vloog verschrikt op, die had het goed gezien, dat ze daar lekker dik en groot waren. Met één hand houd ik het takje omhoog waarna ik ’t takje over pak met een paar vingers waar ik het emmertje mee vast houd. Dan pluk ik met de andere hand de frambozen. En frambozen kan je het beste heel langzaam plukken. Zodat je alleen het framboosje eraf trekt en niet het kroontje waar hij aan zit. Dan hoef je ze amper schoon te maken voordat ze de pan in gaan. Mijn emmertje was bijna vol, toen ik aan een takje een grote groen/gele kever zag zitten die zich vastgebeten had in een framboos. Tjonge dacht ik, had ik ook gedaan als ik een kever was. Me goed vastbijten in een lekkere framboos. Daar wilde ik een foto van nemen. Het emmertje voorzichtig tussen mijn ene arm geklemd en peuterde ’t ritsje van mijn camera los. Met 1 hand moest ik het takje omhoog houden en met de andere een foto nemen. Het emmertje met uiterste concentratie vast blijven klemmen. En zie het is gelukt.

Voor een lekker potje frambozen jam heb je best veeFrambozen jam gemaaktl nodig dacht ik. Niet alleen gelei suiker maar ook liefde, aandacht, geduld, techniek, uithoudingsvermogen, lef, tijd, goeie kleding en geen angst voor beestjes. Als je al die ingrediënten hebt, dan krijg je de lekkerste jam.frambozen op het blad


Gräsmark, Onze kat Piepeloen

Onze kat PIEPELOEN

08/07/2014
1 mooie met muis

Ons Piepeloen  

Toen we in Zweden aangekomen waren na de 20 uur durende reis, heb ik een paar mensen een brief geschreven. Omdat onze GSM’s hier niet werkten en we nog geen internet hadden. Ik schreef hoe de reis verlopen was, en hoe Piepeloen reageerde op ons nieuwe woon plekje in Zweden. (familie en een paar vrienden.) Dus dit schrijf ik voor diegene die geen brief van mij gehad hebben.

Onze auto hadden we volgestouwd met de laatste spullen uit het huis in Oss. Piepeloen in zijn reismand boven op de spullen. Zijn kattenbak hadden we aan het mandje vast gemaakt, zodat hij daarin over kon stappen. Maar meneertje had toen nog een hekel aan de kattenbak en wilde er niets van weten. Het eerste half uur zat hij te mauwen. Chris en ik vertelden hem dat hij nog heel lang in de auto moest zitten, omdat we aan het verhuizen waren. Volgens mij begreep hij het, want daarna gaf hij de hele reis geen kick meer. Hij heeft lang liggen slapen, en dat viel ons reuze mee hoe goed hij zich hield. We sneden een stukje Denemarken af en voeren op een veerboot en kwamen eindelijk in Zweden. Omdat we verwachte dat Piepeloen zijn behoefte wilde doen, lieten we hem los in de auto. Hij kwam op mijn schoot zitten en keek naar buiten. Hij wilde zelfs wel even knuffelen.1( rand Piepeloen

Na anderhalf uur kroop hij uit zichzelf weer terug zijn mandje in. Nog vier uur van ons huisje vandaan liepen we wat vertraging op. Vlak voor ons was er iemand van de weggeraakt. De chauffeur van de auto was door een flinke greppel langs de weg, tegen een helling op, door een hek, tegen een boom geknald. Dat moet met een zeer hoge snelheid zijn geweest, anders had hij niet zo ver gekomen. Omdat we bijna voor aan stonden, konden we goed zien hoe een trauma helikopter op de weg landde en de bestuurder afgevoerd werd. Anderhalf uur wachten is best lang. Het was toen heel vroeg in de ochtend en Chris was al erg moe van het langen rijden. We deden een dutje op een parkeerplaats langs de weg. Chris kan zich instellen op een half uur of uur en dan wakker worden. Weer terug de weg op draaiend was het slecht aangegeven welke kant we op moesten. Gelukkig had de Tomtom het door dat we al een kwartier de verkeerde kant op reden. Dus weer een half uur kwijt. Rond de middag kwamen we toen eindelijk aan bij ons huisje. Het koffiezet apparaat had ik paraat gehouden en dat was het eerste wat we deden. Een bakje koffie drinken op onze trap met een sigaretje erbij. Piepeloen hadden we in de keuken los gelaten.

Hij onderzocht alles nauwkeurig, met een trillend achter beentje liep hij drie keer rond. In de kasten wilde hij kijken en boven en in de voorraad kast. Langzaam haalde wij de auto leeg. Net toen we daarmee klaar waren en dood moe weer gingen zitten, kwam Piepeloen zich melden, hij had het huis bekeken en zo te zien beviel het hem wel. Maar nu wilde meneertje naar buiten. Binnen gezien, buiten ook alles zien. We keken elkaar aan, wat doen we nu? Men zegt katten altijd binnen houden bij een verhuizing. Maar ja Piepeloen is een buitenkat en niet binnen te houden. “Nou één rondje om het huis dan.” En ik liep met Piepeloen rond het huis. Je had dat kopje moeten zien! zo triomfantelijk en opgetogen. Na 1 rondje wilde hij nog wel een rondje. Hij liep iets verder en ik droeg hem naar binnen en wees op de kattenbak. Maar hij worstelde zich los en liep naar buiten. Chris zei:”Ik loop wel even naar de beek met hem.” Piepeloen volgde op de voet, natuurlijk hoge nood want hij deed direct zijn behoefte. Binnen gekomen gaf ik hem een bakje eten, op zijn nieuwe plekje. Hij zag er al helemaal gewend uit, en gedroeg zich alsof hij hier al jaren woonde.

De maanden December, Januari en Februari heb ik veel foto’s van Piepeloen gemaakt in de sneeuw.

3( plaatje PiepeloenHij was zo grappig dat ik er teksten bij schreef. Zijn ogen en uitdrukking spreken boekdelen. Toen het kouder werd dan min 10 ging hij de kattenbak gebruiken. Hij kreeg te koude pootjes. Ook omdat hij graag zijn plas en poep wil begraven en dat niet goed lukte met bevroren grond.

 

Maar een wandeling maken buiten, mochten we niet overslaan. Hij wilde iedere dag wandelen. Dat laat hij duidelijk merken.

Desnoods trekt hij mij van een stoel en loopt naar de deur om het aan te geven. Soms als ik de hele tuin rond liep en ook nog naar de beek op de berg, dan leek hij sikkeneurig te kijken, maar hij bleef mij steeds volgen.

2( Bij verhaal over Piepeloen

Laatste foto in de lucht ruikenIk had paden in de sneeuw voor hem geschept, en naar de beek de berg op, liep hij in mijn voetsporen. Hij was in het begin wel vaak bang en moest het meest wennen aan tractors, paarden en grote vrachtwagens met hout op de weg. Hij had die dingen allemaal nog nooit gezien in Oss. Maar langzaam trok hij zich er niets meer van aan. Als er mensen lopen met een hond dan gromt hij nog af en toe. Nog steeds iedere ochtend als Piepeloen en ik naar buiten gaan, dan staan we samen even de frisse lucht op te snuiven. En hij controleert of er geen wilde dieren in de tuin lopen en of alles veilig is, om een wandelingetje te maken.

 

Bomen planten en bloemen, Creatief bezig, DIngen maken, Gräsmark

SEIZOENSGEBONDEN

07/07/2014
DE 4 SEIZOENEN

7 sneeuwpoppen in 1 winter. (27 Mei 2015)

Verzamelfoto van de 7 Sneeuwpoppen

Eind November kregen we de eerste sneeuw en ik sprong een gat in de lucht toen ik uit het raam keek smorgens. In een paar seconden voelde ik mij 35 jaar jonger. Net of ik een wonderdrankje had gedronken zoals Ellis in Wonderland en van heel groot ineens heel klein werd. Geef mij maar sneeuw en ik ben weer een kind. Ik was uren buiten, vergat te eten en te drinken. Ik ging vragen of Chris een foto van mij wilde maken met mijn eerste sneeuwpop. Chris vroeg:”Je vermaakt je wel geloof ik?” Ik was door het dollen heen, dat kon hij wel zien. De eerste sneeuwpop bleek achteraf de gewoonste van allemaal te zijn. Wel met een gezichtje erin maar zelf vond ik hem niet bijzonder.

Foto sneeuwpop en ik. Foto ik met gele trui lachend.

De 2e sneeuwpop maakte ik in December, de 3e in Januari. Nummer vier werd een vrouw en haar maakte ik onderaan de oprit in Februari. Die sjaal die ze om heeft, mocht ze alleen voor de foto even lenen. Ik wilde dat alle mensen die langs reden op ons weggetje haar zagen. Haar ogen met steentjes en haar mond met steentjes erin gedrukt.

Foto sneeuwvrouw 4.en foto met nr 4 en ik met zwarte muts.

En takjes op haar hoed. Ik was reuze trots. De eerste vrouwelijke sneeuwpop die ik in mijn leven had gemaakt. Haar borsten waren alleen niet zo duidelijk zichtbaar, dat vonden sommigen facebook vrienden dan weer jammer. Dus ik had me voorgenomen om nog eens een vrouw te proberen en dan duidelijke borsten te maken.
Op 1 Maart viel er nog wat verse plaksneeuw bij en op die ochtend maakte ik 3 sneeuwpoppen. En de 7e sneeuwpop werd gelukkig weer een vrouw. Haar ogen en mond maakte ik met bruine blaadjes, haar oorbellen en ketting ook.

Foto van de laatste 3 sneeuwpoppen nummer 5, 6 en 7

De sneeuw bleef vrij lang liggen en met de laatste restjes maakte ik nog een Olifant en een vos.

foto olifant en vos.

Op 26 Maart was de laatste dag dat er nog 10 cm viel, maar de temperatuur was te laag, en de sneeuw plakte niet. Een klein beetje teleur gesteld was ik wel, maar het bleef lang mooi buiten met al die sneeuw. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik zou het helemaal niet erg vinden om in Oktober al sneeuw te krijgen.

foto van sneeuw huisje

Dieren, Gräsmark, Onderweg

Bijzonder moment

07/07/2014

In de jaren dat wij een huisje zochten en twee keer per jaar in Zweden rond reden, hebben we op alle tochten elanden gezien. Dat zijn voor ons bijzondere momenten, maar sinds we hier wonen, zijn er zo veel bijzondere momenten dat er eigenlijk weinig gewone momenten meer overblijven.

bijzondere momenten foto 2 bijzondere momenten foto 3  elanden

Ik moet er wel bij vertellen, dat wij altijd ergens van de grote weg af wilde rijden. Op zoek naar stille plekjes, waar mooie huisjes verborgen zijn, en we houden van avontuur. Soms kan dat best riskant uitpakken. Op moeilijk begaanbare weggetjes met hobbels en kuilen, waar bijna nooit iemand komt, daar zie je de elanden lopen. We hadden op de kaart gekeken en wilde ergens binnendoor steken.

We hadden er echter niet op gerekend dat er geen borden meer stonden, onze kaart misschien al iets aan de oude kant was, dat het weer omsloeg van zonnig naar onweer. Het werd ineens donker, en we werden overvallen door een flinke plens bui met bliksem flitsen. De auto schuurde af en toe over de stenen, omdat het middenstuk van de weg te hoog werd, en Chris had slecht zicht. Na een uur langzaam rijden zagen we ook dat de benzine meter wel erg ver uitsloeg naar het einde. Het was best heel griezelig, en er kwam geen eind aan dat weggetje.

We zagen een klein vervallen boerderijtje verscholen tussen de bomen en hoog gras. Geen teken van leven te zien. Je denkt aan van alles op z’n moment. Een paar honderd meter verder stopte Chris ineens. “Wat is dit dan?” vroeg hij. Ik keek voor ons, er stond een paal in een gat in de weg. Chris stuurde onze auto erlangs door de berm en keek naast zich door het raam. “Een heel diep gat met water erin.” Je zal erin vast komen te zitten. Na nog een half uur slaakte we allebei een zucht van opluchting toen we een iets betere weg opdraaide en konden kiezen tussen links en rechts. Op onze kaart zag die splitsing er anders uit. Uiteindelijk zijn we goed gekomen.

Vorig jaar gingen we 3 weken op vakantie in ons eigen huisje. Ik wilde als maar naar het meer wandelen. Dat meer ligt 3,5 kilometer van ons vandaan over de berg heen waar we tegenaan wonen. Dat is driekwartier klimmen als je de weg kent. (Die is nu goed aangegeven met rode strepen op de bomen) Maar toen wij hier waren in 2013 niet.

Blog bijzonder moment foto 1 van Chris links en ik rechts los naast elkaar Blog bijzonder moment wij op de wandeling ik rechts van ChrisDe een na laatste dag gingen we op zoek naar het meer. We liepen heel lang, maar het pad was dicht gegroeid en zo onduidelijk dat we het niet konden vinden. We vonden een ander meertje en kwamen na drie uur lopen en bek af bij de camping uit. De laatste dag nog maar eens proberen. Deze keer beter voorbereid, met brood en drinken in een rugzak.

 

We probeerde een ander pad en dat bleek beter in de goede richting te gaan. Hoewel we een klein beetje aan het dwalen waren geslagen zagen we ineens iets blauws tussen de bomen. En eindelijk kwamen we bij het meer. We gingen even zitten om uit te rusten en precies op dat moment belde een lieve oude vrouw ons op. Zij betekende veel voor ons samen. En dat was een bijzonder moment. Omdat we bij ons huis geen bereik hadden met de telefoon maar bij het meertje wel. En dat ik al 3 weken naar dat meer wilde. Dan zijn we daar eindelijk op de laatste dag van onze vakantie en dan belt zij op. Dat vonden wij heel bijzonder.

En nog een bijzonder moment is op de ochtend dat we vertrokken bloeide er 1 klaproos. De lieveling’s bloem van Chris. Terwijl de andere allemaal nog zwaar in knop stonden.

onze klaproos 24 Mei 2013

Net of die bloem ons gedag wilde zeggen. We kwamen erachter dat er op de stoep van ons huisje een datum in de steen staat:       03-06-1959

Dat is precies 1 dag, 1 maand en 1 jaar eerder dan Chris zijn geboorte datum. Je zou het toch bijzonder kunnen noemen. Of het heeft zo moeten zijn. Dat wij dit huisje zouden kopen, stond al eeuwen vast misschien?

DIngen maken, Gräsmark, Tuin werk

Tuinwerk

03/07/2014
achterin maaien

Grote klus 28 Aug. 2015-08-28

We hebben een lijstje gemaakt met alle klussen die er nog gedaan moeten worden. Vanmorgen bij de koffie vroeg ik aan Chris: ”Zullen we de houtschuur aan gaan pakken?” Onze houtschuur lag vol hout toen we het huisje kochten. Na één winter is de voorraad al flink geslonken.

Zie foto in de deur opening

Zoals U kunt zien op de foto is de vloer van de houtschuur helemaal doorgezakt en kapot. Het nieuwe hout dat ik al klein gezaagd heb zou achterin moeten komen, zodat het nog een jaartje kan drogen. Daarom zit er tussen alle planken een kiertje zodat de wind er doorheen kan waaien. En ook de bodem had die kiertjes ertussen. Bij de deuropening hebben we tijdelijk lossen planken neergelegd die nog redelijk goed waren. Het hout dat al droog is, kunnen we bij de deur het eerst opstoken de aankomende winter. Ik denk dat we het daar net mee redden. Helemaal onder al het hout achteraan kwamen we hele oude lege bierflesjes tegen. Op het etiket was geen datum meer te ontdekken maar wie weet hoe lang ze daar al gelegen hebben.

Zie foto van de bier flesjes.

Onderop lag ook een hele berg gruis, zaagsel, houtsnippers en stukjes schors. Het was ontzettend stoffig. We zaten helemaal onder en tussen door moesten we het even laten bezinken. Binnen dronken we ondertussen koffie en snoten onze neus. Er kwam gewoon zwarte rommel uit bah!. Morgen gaan we dozen vullen met de snippers en de brandbare rommel. We gaan samen een nieuwe steunbalk plaatsen en dan kan Chris nieuwe vloerplanken erin timmeren. Het hout dat buiten klaar ligt kunnen we erin gaan rijden met de kruiwagen.

Zie foto van het opgestapelde hout met mij en Chris erbij.

De klus is nog lang niet klaar maar we hebben heerlijk gewerkt en zijn best opgeschoten. Bij de camping zijn we toen al het stof van ons af wezen spoelen. Een heerlijke douche en daar knapt een mens van op. Weer thuis gekomen heb ik pannenkoeken gebakken en nu kunnen we met een goed gevoel gaan slapen.