Browsing Category

Dieren

Belevenissen, Dieren, Gräsmark

Verliefd op het kerkje

14/12/2015
1A 13 dec bij min 5

VERLIEFD OP HET KERKJE 14 DEC. 2015

Het was heerlijk weer in Zweden, in de nacht min 10 en overdag steeg het naar min 5. We besloten om een wandeling te maken naar het dorpje voor een paar boodschappen. Het zonnetje straalde op de takken met rijp maar verschool zich snel achter de bergen in de verte. Omdat het hier al rond half 4 ’s middags donker wordt. De lucht kleurt bijna iedere dag oranje en rood. Bij het kerkje van Gräsmark kon ik niet stoppen met foto’s maken, zo mooi was het. Ik probeer soms wat uit tegen de zon in en tussen de bomen door.

Ik ben verliefd kan ik wel zeggen, als ik treuzel om door te lopen zegt Chris vaak: “kom, ik heb het koud.”Hij heeft, ondanks zijn handschoenen, muts en dikke jas, ijsvingers en ziet wat blauw rond zijn lippen. Ik loop zonder jas en zonder handschoenen en heb het niet koud. Wel een verschil, van een gezond lichaam en een lichaam waarvan de stofwisseling niet goed werkt. Bij het lopen wordt ik zo warm dat ik zweet onder mijn trui, en ik krijg spijt van mijn sjaal. Misschien is dat ook niet helemaal gezond, maar toch wel fijn dat ik het nooit koud heb. Maar het kerkje had ik er mooi op, en dan heb ik een voldaan gevoel en popel om de foto’s te bekijken op de computer. Waar ik ze nog wat bij snij als dat nodig is. En thuis maak ik een lekker warm kopje koffie met warme melk en kijk naar de voederplaats waar de vele vogels naar toe komen vliegen. Zodra ik brood, appel, zonnebloempitjes, graan en pinda’s gestrooid heb, is het prachtig om te zien. Twee merels, 20 koolmeesjes, 6 pimpel meesjes, 2 glanskopjes 2 matkopjes, 2 zwarte meesjes, 4 Vlaamse gaaien en 4 boomklevers.

Belevenissen, Dieren, Gräsmark, Insecten

Een Logeer hondje

08/12/2015
013

Wandelen met de logeer hond.

Het is alweer even geleden, dat we hier een klein hondje (Tammo) te logeren hadden voor een week. Zo’n beestje heeft toch beweging nodig en moet zijn energie kwijt. Ik besloot toen om iedere dag de berg achter ons huis op te klimmen.

Niet via het gewone pad dat geleidelijk aan omhoog gaat, maar via het elanden pad. De hele week heb ik geen enkele dag overgeslagen. En Tammo vond het volgens mij ook heerlijk en liep strak achter mijn hielen omhoog. De eerste vier keer moesten ik nog 6 stops maken om even uit te puffen. Voor mijn conditie was het erg goed, maar dan zou ik het langer dan een week moeten vol houden. Het was heerlijk eigenlijk, jammer dat we niet vaker een hondje te logeren hebben. Maar ons Piepeloen vond het minder leuk. Onderweg keek ik naar alle bloemen en planten. En maakte van alle soorten een foto voor in het album. De vijfde en zesde dag hoefde ik maar vier keer te stoppen. Vanaf de berg heb je wel een prachtig uitzicht op het dal en het kerkje van Gräsmark. Het maakt niet uit wat voor weer ’t is. Het blijft mooi en bovenaan gekomen genoot ik van het wollegras dat daar groeit.

Er ging een goudvink op een takje zitten van een boom die net bij ’t uitzicht op ’t kerkje stond. Dat vond ik heel bijzonder om z’n mooie vogel erbij te hebben op de foto.

Ik zag een bessenstruikje gewoon in het wild staan op de berg. Langs het elanden pad loopt een stuk rots en er staan kleine boompjes. Alles groeit razend snel, want in de maanden juni en juli is het gras en struikgewas dat toen tot mijn knie kwam, nu tot mijn schouders. Overal zie je frambozen en als je bukt kleine bosaardbeitjes. Van frambozen had ik nog nooit jam gemaakt. In Nederland hadden we wel frambozen staan, maar de frambozen die daar aan kwamen stak ik altijd gelijk in mijn mond. Hier in Zweden ga ik speciaal met een emmertje op pad. Als Chris mij kwijt is, en denkt waar blijft ze toch zo lang, dan heb ik ineens een heleboel vruchtjes gevonden. In mijn broekzak zit ook standaard een plastic zakje.

Wat mij opviel was dat op ieder bloemetje wel een insect zit. In Zweden in het gebied waar wij wonen rijden weinig auto’s en het is één en al natuur. De insecten kunnen zich goed voortplanten en worden niet dood gereden. En de vele vogels die hier leven moeten ook allemaal eten, en er zijn veel vogels die insecten eten. En niet op onze voederplaats zonnebloempitjes komen eten. Zoals het goudhaantje, en ’t winterkoninkje, de bonte vliegenvanger, de Tjiftjaf, ’t staartmeesje en de fitus. Allemaal vogels die liever beestjes eten en vruchten. Maar iedere keer als ik stil stond om een bloem met insecten te fotograferen, kwam Tammo er overheen lopen. Hij snapte er niets van, en dacht waarschijnlijk dat ik wilde spelen omdat ik op mijn hurken ging zitten.

Ctrl-a (=alles), Ctrl-c (is kopiëren) en Ctrl-v (= plakken)

Bomen planten en bloemen, Dieren, Gräsmark, Rond het huis, Tuin werk

BLOEMENTUIN

04/08/2015
vergeetmijniet

Wandelen met de logeer hond.

Het is alweer even geleden, dat we hier een klein hondje (Tammo) te logeren hadden voor een week. Zo’n beestje heeft toch beweging nodig en moet zijn energie kwijt. Ik besloot toen om iedere dag de berg achter ons huis op te klimmen.

Foto van Tammo op de berg

Niet via het gewone pad dat geleidelijk aan omhoog gaat, maar via het elanden pad. De hele week heb ik geen enkele dag overgeslagen. En Tammo vond het volgens mij ook heerlijk en liep strak achter mijn hielen omhoog. De eerste vier keer moesten ik nog 6 stops maken om even uit te puffen. Voor mijn conditie was het erg goed, maar dan zou ik het langer dan een week moeten vol houden. Het was heerlijk eigenlijk, jammer dat we niet vaker een hondje te logeren hebben. Maar ons Piepeloen vond het minder leuk. Mijn aandacht en liefde moest hij nu delen met Tammo, en snachts was zijn plaats bezet op de tekens tussen mijn benen. En Piepeloen zijn etensbakje stond natuurlijk op een andere plaats, omdat Tammo het anders leeg zou eten. Onderweg keek ik naar alle bloemen en planten. En maakte van alle soorten een foto voor in het album. De vijfde en zesde dag hoefde ik maar vier keer te stoppen. Vanaf de berg heb je wel een prachtig uitzicht op het dal en het kerkje van Gräsmark. Het maakt niet uit wat voor weer ’t is. Het blijft mooi en bovenaan gekomen genoot ik van het wollegras dat daar groeit.

zie foto Wollegras

Er ging een goudvink op een takje zitten van een boom die net bij ’t uitzicht op ’t kerkje stond. Dat vond ik heel bijzonder om z’n mooie vogel erbij te hebben op de foto.

Foto goudvink en kerk op achtergrond.

Ik zag een bessenstruikje gewoon in het wild staan op de berg. Langs het elanden pad loopt een stuk rots en er staan kleine boompjes. Alles groeit razend snel, want in de maanden juni en juli is het gras en struikgewas dat toen tot mijn knie kwam, nu tot mijn schouders. Overal zie je frambozen en als je bukt kleine bosaardbeitjes. Van frambozen had ik nog nooit jam gemaakt. In Nederland hadden we wel frambozen staan, maar de frambozen die daar aan kwamen stak ik altijd gelijk in mijn mond. Hier in Zweden ga ik speciaal met een emmertje op pad. Als Chris mij kwijt is, en denkt waar blijft ze toch zo lang, dan heb ik ineens een heleboel vruchtjes gevonden. In mijn broekzak zit ook standaard een plastic zakje.

foto frambozen op mijn hand.

Wat mij opviel was dat op ieder bloemetje wel een insect zit. In Zweden in het gebied waar wij wonen rijden weinig auto’s en het is één en al natuur. De insecten kunnen zich goed voortplanten en worden niet dood gereden. En de vele vogels die hier leven moeten ook allemaal eten, en er zijn veel vogels die insecten eten. En niet op onze voederplaats zonnebloempitjes komen eten. Zoals het goudhaantje, en ’t winterkoninkje, de bonte vliegenvanger, de Tjiftjaf, ’t staartmeesje en de fitus. Allemaal vogels die liever beestjes eten en vruchten. Maar iedere keer als ik stil stond om een bloem met insecten te fotograferen, kwam Tammo er overheen lopen. Hij snapte er niets van, en dacht waarschijnlijk dat ik wilde spelen omdat ik op mijn hurken ging zitten. In de kas staan de pompoen planten ook in bloei en de sla zou ik al kunnen eten. De augurken en komkommers zijn een beetje traag, misschien moeten we daar volgend jaar eerder mee beginnen.

Zie foto van de kas.

Dieren, Gräsmark

DIEREN

30/07/2015
eek

NIET NORMAAL:

Het leukst om te lezen zijn de hele gewone dingen. De dagelijkse bezigheden, die iedereen zal herkennen. Alleen in Zweden kan ik het toch niet normaal noemen. Ik schuif de gordijnen aan de kant in de keuken en kijk op de voederplaats. Daar zitten heel parmantig, twee schattige kleine eekhoorn baby’s aan hun ontbijtje. Met hun handjes houden ze de korf vast waar ik geschilde appels in heb gedaan, omdat de vetbollen nergens meer te krijgen waren.

In Nederland zouden ze normaal zeggen, je moet die beestjes geen vetbollen geven, maar hun kostje zelf bij elkaar laten zoeken. Maar in Zweden loopt de natuur een maand achter op Nederland en eekhoorn kindjes zijn pas eind Mei rond aan het wandelen. Waarschijnlijk is er niemand daar die ineens twee families heeft rond lopen met in totaal vijf kleintjes.

1A echte mooie 1A mooiste kleine 1A wat een snoepie ab3 e11b closeup e16b eb4

 

Het is jammer dat ik het gras niet goed bij heb gehouden anders hadden jullie de voetjes kunnen zien. De knipschaar waar ik een poging mee gedaan had was bot en ’t gras groeit idioot hard uit het vogelzaad, dat is niet normaal. Op stukken waar je gras zou willen hebben wil het niet groeien, en juist op onze voederplaats, waar ik het niet wil hebben, schiet het de grond uit. Op een voederplaats zou je verwachten dat de vogels het zaad ’t eerst opeten, Dit klinkt niet echt normaal 🙂

Het is regenachtig vandaag. Zoals iedere ochtend loop ik naar buiten met mijn plastic instap schoentjes die ik normaal binnen en buiten draag. Maar vandaag bleek het geen succes te zijn. Waar ons Piepeloen (de kat) zijn plas wilde doen, is het gras hoog en ’t fluitekruid tot aan mijn borst.

bloik naar boven via de zijkant

Mijn sokken en broek kon ik binnen weer uit doen, die waren helemaal nat. Dat kon niet normaal verlopen vandaag. De koffie was bijna op dus we moesten naar de winkel. Onze auto heeft al 2 weken start problemen. Als je de sleutel omdraait om te starten hoor je alleen een klik. Het zal een versleten startmotor zijn. Twee weken geleden hebben we die besteld bij onze garage meneer. het is niet normaal dat het bestellen van een startmotor zo lang duurt. In Nederland had zoiets al gemaakt geweest. In Zweden is het vrij normaal dat alles wat langzamer gaat. Als alle winkels op hellingen hadden gestaan, was het geen probleem geweest. De auto loopt vrijwel meteen als je hem de helling afduwt. Chris wacht in de auto bij de winkel met draaiende motor als er geen helling is. Ik ren dan als een speer naar binnen, voor de boodschappen. Maar heel gek, Chris deed de garage deuren open om de auto eruit te duwen, maar hij wilde WEL starten. Eigenlijk niet normaal dat hij het ineens wel deed, terwijl hij het al twee weken liet afweten. We waren snel weer thuis en ik wilde in bad.

Zie de teil op de foto waar ik eigenlijk niet helemaal in pas, maar ja ik heb dan ook geen normaal postuur.

1 paardenbloem hoog voor onze tobbeIk stak het vuur aan in ’t fornuis. Dat was een goed plan want met die regen werd alles een beetje klam, en nu werd ons huisje lekker warm en het water in de pannen op het vuur ook. Het lukte vandaag mijn rug onder water te krijgen. Mijn benen in de lucht en mijn hoofd op mijn borst. Het water gutste hier en daar over de rand, maar dat ving de handdoek op die ik eronder had gelegd. Normaal gesproken kan het dan geen kwaad een beetje water. Na het bad bakte ik twee eitjes met spek voor Chris met aardappelpuree eronder. Zelf at ik de rode bietjes op die we gekregen hadden. Uit de tuin plukte ik wat sla. Dat klinkt heel normaal maar voor mij was dat een feest. De eerste sla uit de tuin, die mijn moeder geplant had toen ze bij ons op bezoek was. Ze zijn goed aangeslagen en om uit je eigen tuin iets te eten is geweldig. Onze eigen sla plantjes gingen de mist in, omdat je die normaal in een kas op moet kweken die we nog niet hebben. Volgend jaar gaan we dat beter aanpakken. Er waren ook allerlei omstandigheden die een beetje tegen zaten. Eind April had ik ineens stenen in mijn galblaas, die er in het ziekenhuis uitgehaald moesten worden. En dan is het vrij normaal dat ze je hele galblaas eruit halen. Een dikke maand kon ik weinig omdat mijn wonden moesten genezen. Maar de maand Mei was in de afgelopen 10 jaar de koudste en natste maand. Dus echt normaal kon je dat ook niet noemen. De grond dieDE kas bij de buurman omgeploegd zou worden bleek niet geschikt om groente te verbouwen. Het was geen normale zwarte aarde maar klei met stenen zonder wormen. We hebben plan A moeten vervangen voor plan B, ergens anders een groenten tuin aanleggen. Toen kregen we de kas van de buurman aangeboden, we mochten hem op zijn grond gebruiken. We waren daar erg blij mee en gingen kijken.

 

Verder verliep de dag vrij normaal alleen we hoorden geweer schoten. Het enige nadeel in ons sprookje, is dat er een schietbaan vlak bij zit. Dus het is vrij normaal dat je schoten hoort. Gelukkig is wordt er maar twee keer per week een half uurtje geschoten.

Dieren, Gräsmark, Insecten, Omgeving, Over ons

INSECTEN

27/07/2015
bromvlieg+TLG

BROMVLIEG column

Het was om half 4 s’nachts, Chris die niet kon slapen kwam het nog eens proberen. Hij had pijn in zijn arm. Hij had het licht aangedaan omdat hij zijn pyjama moest aantrekken. Ik maakte van de situatie gebruik en ging er even uit om te plassen. Meestal voel ik die aandrang om half zes als Piepeloen mij komt wakker maken. Er vloog een dikke bromvlieg rond in de kamer. We keken hem samen na terwijl hij om ons bed vloog. Voordat we allebei lagen en ik ’t licht uit wilde doen, vroeg ik:”zal ik die bromvlieg even doodslaan?” “Nee” zei Chris, “Die vliegt niet in het donker.” Ik moest er even over nadenken, en ineens kreeg ik een helder moment. Ik vroeg:”Wat gebeurt er dan als die vlieg midden in de kamer vliegt en ik doe op dat moment ’t licht uit?”

Chris zei:”Dan vliegt hij zich te pletter.”Ik weet nu waar ’t woord slaapdronken vandaan komt. Ik moest vreselijk lachen. En altijd als ik ergens heel erg om moet lachen, dan borduurt Chris erop voort. Hij zei:”Als die vlieg tegen de muur vliegt dan hoor je kloenk! vlieg voor komische columnMaar alleen als hij een helm op heeft anders hoor je bots.”Ik kon niet meer stoppen met lachen, en zag het helemaal voor me. Ik moet erbij vertellen dat mijn lach niet zo klinkt als een gemiddeld mens zou klinken. Mijn lach kan vrij hard zijn en klinkt schaterend. Een beetje zoals een heks (als U de lach van een heks kent) Ik herinner mij nu ook ineens dat mijn lach vroeger nog erger was. 8e klas bijelkaar bewOp de lagere school heb ik een keer de slappe lach gekregen in de klas. De hele klas lachte mee en zelfs de meester kon zijn gezicht niet strak houden, terwijl het hem ergerde dat ik zijn les verstoorde. Hij zette mij op de gang, maar de wanden waren niet erg dik van het lokaal en ik kon niet meer stoppen met lachen. De tranen biggelden over mijn wangen. In de klas kon iedereen mij nog horen lachen en er viel geen les meer te geven. Het was overigens de enige keer dat ik op de gang werd gezet. Ik was verder een buitengewoon lief en dromerig kind.

Dieren, Gräsmark, Onderweg

Bijzonder moment

07/07/2014

In de jaren dat wij een huisje zochten en twee keer per jaar in Zweden rond reden, hebben we op alle tochten elanden gezien. Dat zijn voor ons bijzondere momenten, maar sinds we hier wonen, zijn er zo veel bijzondere momenten dat er eigenlijk weinig gewone momenten meer overblijven.

bijzondere momenten foto 2 bijzondere momenten foto 3  elanden

Ik moet er wel bij vertellen, dat wij altijd ergens van de grote weg af wilde rijden. Op zoek naar stille plekjes, waar mooie huisjes verborgen zijn, en we houden van avontuur. Soms kan dat best riskant uitpakken. Op moeilijk begaanbare weggetjes met hobbels en kuilen, waar bijna nooit iemand komt, daar zie je de elanden lopen. We hadden op de kaart gekeken en wilde ergens binnendoor steken.

We hadden er echter niet op gerekend dat er geen borden meer stonden, onze kaart misschien al iets aan de oude kant was, dat het weer omsloeg van zonnig naar onweer. Het werd ineens donker, en we werden overvallen door een flinke plens bui met bliksem flitsen. De auto schuurde af en toe over de stenen, omdat het middenstuk van de weg te hoog werd, en Chris had slecht zicht. Na een uur langzaam rijden zagen we ook dat de benzine meter wel erg ver uitsloeg naar het einde. Het was best heel griezelig, en er kwam geen eind aan dat weggetje.

We zagen een klein vervallen boerderijtje verscholen tussen de bomen en hoog gras. Geen teken van leven te zien. Je denkt aan van alles op z’n moment. Een paar honderd meter verder stopte Chris ineens. “Wat is dit dan?” vroeg hij. Ik keek voor ons, er stond een paal in een gat in de weg. Chris stuurde onze auto erlangs door de berm en keek naast zich door het raam. “Een heel diep gat met water erin.” Je zal erin vast komen te zitten. Na nog een half uur slaakte we allebei een zucht van opluchting toen we een iets betere weg opdraaide en konden kiezen tussen links en rechts. Op onze kaart zag die splitsing er anders uit. Uiteindelijk zijn we goed gekomen.

Vorig jaar gingen we 3 weken op vakantie in ons eigen huisje. Ik wilde als maar naar het meer wandelen. Dat meer ligt 3,5 kilometer van ons vandaan over de berg heen waar we tegenaan wonen. Dat is driekwartier klimmen als je de weg kent. (Die is nu goed aangegeven met rode strepen op de bomen) Maar toen wij hier waren in 2013 niet.

Blog bijzonder moment foto 1 van Chris links en ik rechts los naast elkaar Blog bijzonder moment wij op de wandeling ik rechts van ChrisDe een na laatste dag gingen we op zoek naar het meer. We liepen heel lang, maar het pad was dicht gegroeid en zo onduidelijk dat we het niet konden vinden. We vonden een ander meertje en kwamen na drie uur lopen en bek af bij de camping uit. De laatste dag nog maar eens proberen. Deze keer beter voorbereid, met brood en drinken in een rugzak.

 

We probeerde een ander pad en dat bleek beter in de goede richting te gaan. Hoewel we een klein beetje aan het dwalen waren geslagen zagen we ineens iets blauws tussen de bomen. En eindelijk kwamen we bij het meer. We gingen even zitten om uit te rusten en precies op dat moment belde een lieve oude vrouw ons op. Zij betekende veel voor ons samen. En dat was een bijzonder moment. Omdat we bij ons huis geen bereik hadden met de telefoon maar bij het meertje wel. En dat ik al 3 weken naar dat meer wilde. Dan zijn we daar eindelijk op de laatste dag van onze vakantie en dan belt zij op. Dat vonden wij heel bijzonder.

En nog een bijzonder moment is op de ochtend dat we vertrokken bloeide er 1 klaproos. De lieveling’s bloem van Chris. Terwijl de andere allemaal nog zwaar in knop stonden.

onze klaproos 24 Mei 2013

Net of die bloem ons gedag wilde zeggen. We kwamen erachter dat er op de stoep van ons huisje een datum in de steen staat:       03-06-1959

Dat is precies 1 dag, 1 maand en 1 jaar eerder dan Chris zijn geboorte datum. Je zou het toch bijzonder kunnen noemen. Of het heeft zo moeten zijn. Dat wij dit huisje zouden kopen, stond al eeuwen vast misschien?