Dieren, Gräsmark, Onderweg

Bijzonder moment

07/07/2014

In de jaren dat wij een huisje zochten en twee keer per jaar in Zweden rond reden, hebben we op alle tochten elanden gezien. Dat zijn voor ons bijzondere momenten, maar sinds we hier wonen, zijn er zo veel bijzondere momenten dat er eigenlijk weinig gewone momenten meer overblijven.

bijzondere momenten foto 2 bijzondere momenten foto 3  elanden

Ik moet er wel bij vertellen, dat wij altijd ergens van de grote weg af wilde rijden. Op zoek naar stille plekjes, waar mooie huisjes verborgen zijn, en we houden van avontuur. Soms kan dat best riskant uitpakken. Op moeilijk begaanbare weggetjes met hobbels en kuilen, waar bijna nooit iemand komt, daar zie je de elanden lopen. We hadden op de kaart gekeken en wilde ergens binnendoor steken.

We hadden er echter niet op gerekend dat er geen borden meer stonden, onze kaart misschien al iets aan de oude kant was, dat het weer omsloeg van zonnig naar onweer. Het werd ineens donker, en we werden overvallen door een flinke plens bui met bliksem flitsen. De auto schuurde af en toe over de stenen, omdat het middenstuk van de weg te hoog werd, en Chris had slecht zicht. Na een uur langzaam rijden zagen we ook dat de benzine meter wel erg ver uitsloeg naar het einde. Het was best heel griezelig, en er kwam geen eind aan dat weggetje.

We zagen een klein vervallen boerderijtje verscholen tussen de bomen en hoog gras. Geen teken van leven te zien. Je denkt aan van alles op z’n moment. Een paar honderd meter verder stopte Chris ineens. “Wat is dit dan?” vroeg hij. Ik keek voor ons, er stond een paal in een gat in de weg. Chris stuurde onze auto erlangs door de berm en keek naast zich door het raam. “Een heel diep gat met water erin.” Je zal erin vast komen te zitten. Na nog een half uur slaakte we allebei een zucht van opluchting toen we een iets betere weg opdraaide en konden kiezen tussen links en rechts. Op onze kaart zag die splitsing er anders uit. Uiteindelijk zijn we goed gekomen.

Vorig jaar gingen we 3 weken op vakantie in ons eigen huisje. Ik wilde als maar naar het meer wandelen. Dat meer ligt 3,5 kilometer van ons vandaan over de berg heen waar we tegenaan wonen. Dat is driekwartier klimmen als je de weg kent. (Die is nu goed aangegeven met rode strepen op de bomen) Maar toen wij hier waren in 2013 niet.

Blog bijzonder moment foto 1 van Chris links en ik rechts los naast elkaar Blog bijzonder moment wij op de wandeling ik rechts van ChrisDe een na laatste dag gingen we op zoek naar het meer. We liepen heel lang, maar het pad was dicht gegroeid en zo onduidelijk dat we het niet konden vinden. We vonden een ander meertje en kwamen na drie uur lopen en bek af bij de camping uit. De laatste dag nog maar eens proberen. Deze keer beter voorbereid, met brood en drinken in een rugzak.

 

We probeerde een ander pad en dat bleek beter in de goede richting te gaan. Hoewel we een klein beetje aan het dwalen waren geslagen zagen we ineens iets blauws tussen de bomen. En eindelijk kwamen we bij het meer. We gingen even zitten om uit te rusten en precies op dat moment belde een lieve oude vrouw ons op. Zij betekende veel voor ons samen. En dat was een bijzonder moment. Omdat we bij ons huis geen bereik hadden met de telefoon maar bij het meertje wel. En dat ik al 3 weken naar dat meer wilde. Dan zijn we daar eindelijk op de laatste dag van onze vakantie en dan belt zij op. Dat vonden wij heel bijzonder.

En nog een bijzonder moment is op de ochtend dat we vertrokken bloeide er 1 klaproos. De lieveling’s bloem van Chris. Terwijl de andere allemaal nog zwaar in knop stonden.

onze klaproos 24 Mei 2013

Net of die bloem ons gedag wilde zeggen. We kwamen erachter dat er op de stoep van ons huisje een datum in de steen staat:       03-06-1959

Dat is precies 1 dag, 1 maand en 1 jaar eerder dan Chris zijn geboorte datum. Je zou het toch bijzonder kunnen noemen. Of het heeft zo moeten zijn. Dat wij dit huisje zouden kopen, stond al eeuwen vast misschien?

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply